Blog: Wie zit er eigenlijk achter de camera?
Het is alweer een tijd geleden dat ik een blog heb geschreven. Niet omdat ik stil heb gezeten, maar omdat er in mijn privéleven andere prioriteiten waren die ook mijn aandacht nodig hadden. Dat hoort er soms gewoon bij.
Maar achter de schermen ben ik allesbehalve stil geweest. Sterker nog: ik ben keihard bezig met mijn fotografie.
Inmiddels mag ik mezelf officieel ondernemer noemen. En dat klinkt misschien heel vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Fotograferen kan ik, dat doe ik al jaren met ontzettend veel plezier. Maar ondernemen… dat is echt een vak op zich.
Je moet leren jezelf neer te zetten. Je moet weten wat je kracht is. En misschien wel de lastigste vraag: Wat maakt jou anders dan alle andere fotografen?
Er zijn namelijk ontzettend veel fotografen. En laten we eerlijk zijn: Heel veel daarvan maken prachtige foto’s. Dus waarom zouden mensen voor mij kiezen en niet voor de fotograaf drie straten verderop?
Op veel websites lees je dezelfde woorden: ontspannen shoots, humor, gezelligheid, mooie beelden. Maar wie zit er eigenlijk achter de camera?
Dat is precies de vraag waar ik de laatste tijd veel over nadenk.
Wie ben ik als fotograaf?
Wat is mijn kracht?
En hoe kan ik dat laten zien zonder iemand anders te worden?
Als ik mezelf zou moeten omschrijven, dan komen woorden naar boven als eigenwijs, doorzetter en pietje precies. Maar dat maakt mij natuurlijk niet uniek. Wat mij misschien wél typeert, is dat ik gewoon mezelf wil blijven. Ik wil creatief zijn, mooie beelden maken en vooral iemand blij maken met een foto. Dat is uiteindelijk waar ik het meeste plezier uit haal.
Omdat er inmiddels veel nieuwe volgers bij zijn gekomen, leek het me een mooi moment om mezelf opnieuw voor te stellen.
Mijn naam is Kimberley. Ik woon in het Westland, dichtbij zee. En dat is een plek waar ik zelf heel blij van word. De duinen, het strand, het licht… het voelt bijna vanzelfsprekend om daar te fotograferen.
Mijn partner helpt mij vaak met mijn fotografie. Zonder haar steun, vertrouwen en vooral geduld was ik waarschijnlijk nooit zo ver gekomen als nu. Samen hebben we een samengesteld gezin met drie prachtige kinderen. Druk, gezellig en soms een beetje chaos, maar wel mijn basis.
Sinds december sta ik ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Niet omdat ik al veel geld verdien met mijn fotografie, maar omdat ik mijn bedrijf serieus wil laten groeien. Omdat ik mijn passie officieel wil maken.
En omdat ik eindelijk kan zeggen: Ik ben fotograaf.
Fotografie zit namelijk al heel lang in mijn leven. Jarenlang fotografeerde ik mijn omgeving, vrienden, vakanties en kleine momenten. Langzaam groeide dat uit tot een echte passie.
Wat ik het allerliefste maak? Portretten.
Ik durf daarom inmiddels wel te zeggen dat ik een portretfotograaf ben.
Toch blijf ik mezelf ontwikkelen. De laatste tijd ben ik bijvoorbeeld meer bezig met shoots buiten, zoals zwangerschaps- en gezinsshoots. Met de duinen en het strand zo dichtbij voelt dat eigenlijk heel natuurlijk.
Ondernemen vind ik soms nog best lastig. Verkopen bijvoorbeeld… dat blijft een dingetje en dat past totaal niet bij mij. Promoten is anders, vind ik spannend, maar tegelijkertijd ook leuk.
Het afgelopen jaar ben ik mezelf steeds iets meer gaan laten zien. Ik heb folders opgehangen, uitgedeeld en binnenkort worden mijn visitekaartjes zelfs meegegeven bij een heel leuk bedrijfje. En geloof me: zij maken echt de allerlekkerste taarten.
Content maken? Daar moet ik nog in groeien. Ik oefen, ik plaats dingen en soms sta ik ook gewoon een beetje te giechelen om mezelf.
Wat ik uiteindelijk wil is eigenlijk heel simpel: foto’s maken, mooie herinneringen vastleggen, mezelf blijven ontwikkelen en iemand blij maken.
Er zijn bepaalde dingen in fotografie waar ik echt van hou: scherpte, helderheid en textuur. Portretten die leven. Beelden die echt voelen en niet als een perfect plakplaatje.
Ik hou niet van extreem bewerkte foto’s. Ik maak iemand niet slanker en ik haal geen littekens weg. Niet omdat het technisch niet kan, maar omdat ik daar simpelweg niet achter sta.
Ik wil dat je jezelf herkent op een foto.
Dat je niet denkt: huh, ben ik dat?
Natuurlijk denk ik zelf ook wel eens dat een paar kilo minder fijn zou zijn. Maar een herinnering moet wel eerlijk blijven. Ik wil je laten zien hoe mooi je bent zoals je bent. Zoals ik je zie.
En ik weet bijna zeker dat wanneer mensen dat zien, er ook een stukje zelfvertrouwen groeit. Kijk naar mijn portretfoto, ik zat daar met zwetende handjes tijdens een workshop portretfotografie, niet verwacht zelf ook op de foto te gaan. Maar Danique (Daniquevdtphotography) zei meid ga zitten! en wow wat ben ik blij met deze foto's. Zo puur, zo rust en zo mooi precies waar Danique voor staat en wat ik wilde leren. Het kilootje meer of minder maakt je niet minder mooi of maakt de herinnering minder mooi.
Ondertussen blijf ik zelf ook leren. Ik volg momenteel een cursus ondernemen, al moet ik eerlijk zeggen dat dat mij nog niet helemaal ligt. Maar het hoort er tegenwoordig bij als je serieus wilt meedoen in een wereld met zoveel fotografen. Dus ik probeer mijn weg daarin te vinden, zonder mezelf kwijt te raken.
Daarnaast heb ik onlangs mijn basis flitscursus afgerond, wat ontzettend leuk was. Inmiddels ben ik gestart met de pro flitscursus, dus we gaan een stapje verder. Dat betekent vooral: veel oefenen.
Ook heb ik een kleine maar fijne verandering gemaakt in mijn studio. Ik ben overgestapt van losse doeken naar papieren achtergronden. En eerlijk… wat maakt dat het leven een stuk makkelijker.
Zoals je leest ben ik dus nog volop onderweg. Aan het leren, ontdekken, proberen en groeien.
Maar één ding weet ik zeker: ik wil mezelf blijven. Geen fotograaf worden die alleen maar roept wat iedereen roept. Geen perfect plaatje neerzetten dat niet bij mij past.
Gewoon Kimberley.
Met een camera.
Met een passie voor portretten.
En met de wens om mensen te laten zien hoe mooi ze eigenlijk zijn.
En wie weet… sta jij binnenkort wel voor mijn camera.!
