En toen werd het stil. Een hele tijd stil.
Niet omdat ik niets te vertellen had, maar omdat alles tegelijk kwam.
Drukte bij mijn baan in loondienst, een verantwoordelijkheidsgevoel dat skyhigh is en ondertussen vlogen de privéafspraken me om de oren. Deze afspraken laat ik vanwege privacy in het midden, maar geloof me: het waren er veel!
Mijn collega kwam terug van vakantie. Ik heb overgedragen en ben met koorts en behoorlijke hoofdpijn naar huis gegaan.
Was het een griep? Nee. Mijn lichaam trok simpelweg aan de noodrem.
Blokken aan mijn benen, niet meer mijn bed uit kunnen komen. Emotioneel en direct die gedachte: kak, ik ken deze klachten.
Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen, ben ik ziek geworden met dezelfde klachten. Ik ben langere tijd ziek geweest en hierdoor ook van functie gewisseld.
En ja, daar zat ik dan. Gefaald.
Gefaald omdat ik over mijn grenzen ben gegaan. Weer mijn grenzen verschoven. Weer gedacht dat ik alles wel aankon. Want de verwachtingen in Nederland zijn hoog. Iedereen heeft een mening en ik trek mij daar voor een groot deel iets van aan.
Ik maakte mijn wandelingen niet meer, at te weinig en zei tegen iedereen die iets vroeg dat het goed ging. Ja, ook tegen mijn lieve vrienden. Stel je voor dat ze me zwak zouden vinden.
Ik had geleerd wat voor mij werkte. Helaas werkte dat nu niet meer voldoende.
Dus met alle kennis die ik de afgelopen jaren heb opgedaan, weet ik dat rust belangrijk is. Grenzen aangeven, ook al is dat niet altijd leuk. Maar ook selfcare: waar word ik blij van? Wat kost mij energie? En wat slaan we gewoon over?
Verjaardagen? Skip.
Overbodige gesprekken? Skip.
Taken in huis? Skip.
Waar krijg ik energie van?
Geen idee...
Ja, de kinderen. Maar die kosten ook mega veel energie! Hoe erg ik dat ook vind om te zeggen.
Ik ben gaan fotograferen, series gaan kijken, wandelen, naar het strand gegaan en weer meer met mijn fotografie bezig geweest.
Puur omdat ik er blij van werd. Ontspannen. Rustig.
Ik gaf mezelf weer structuur in mijn eetpatroon, in plaats van pas om half vier voor het eerst te eten. Ik let op mijn eiwitten naast het feit dat ik al gezond at. Ook dat pakken we weer goed op.
Inmiddels werk ik weer een aantal uur bij mijn baan in loondienst en dat voelt fijn. Ik mis het enorm, maar ik mis de stress, druk en dat enorme verantwoordelijkheidsgevoel niet.
Ik mis mijn patiënten en collega's. Dus gaan we kijken wat voor mij werkt.
Ondertussen ben ik druk bezig met mijn fotografie. Mensen die de afgelopen tijd een shoot bij mij hebben gedaan weten dit misschien al, maar ik doe het niet helemaal alleen.
Om de stress en onrust zo veel mogelijk te beperken, helpt Louise mij soms met mailtjes, content en af en toe bij een fotoshoot.
Laatst zou ik foto's maken op een feest ter ere van een 12,5-jarig huwelijk. Door omstandigheden heeft Louise die shoot voor mij overgenomen. We hebben tussendoor contact gehad over de instellingen en later heb ik de foto's zelf bewerkt, zoals ik dat altijd doe.
Normaal gesproken doe ik mijn shoots en bewerkingen zelf. Dit was echt uit onmacht. Maar wat was ik dankbaar dat het zo opgelost kon worden. En het mooiste? Ze waren superblij met de foto's!
Fotografie begon als iets wat ik gewoon leuk vond. Daarna werd het een serieuze hobby en inmiddels heb ik mijn eigen bedrijfje. En dat betekent dat ik mijn droom leef.
Als je iets wilt, dan komt dat echt goed.
Doorzetten. Overtuigd zijn dat ook jij dit kunt. En vooral de juiste mensen om je heen hebben die je steunen, elkaar iets gunnen en vooral in jou geloven.
Weet je?
In deze wereld gaat niets vanzelf. Je moet keihard werken. Maar als jouw droom de moeite waard is, dan moet je ervoor gaan.
Voor nu sluit ik mijn blog af.
Zo vlak voor de zomervakantie gebeurt er veel. Afsluitingen van gesprekken, schoolzaken, maar ook een flinke verbouwing thuis.
Ik zal proberen jullie weer wat meer mee te nemen in ons dagelijks leven. Dit zal ik doen via mijn stories.
Ik ben benieuwd: waar heb jij interesse in?
Hoe een shoot werkt?
Hoe je een keuzegalerij ontvangt?
Kledingadvies?
De verbouwing?
Laat het mij weten!
En heb jij zin om te kletsen? Stuur mij een DM. Dat vind ik namelijk altijd gezellig.
Fotografie blijft voor mij een plek waar ik rust, creativiteit en verbinding vind. Juist daarom ben ik zo blij dat ik dit nog steeds mag doen.
